توصیه کامل برای مبتلایان پسوریازیس

مقدمه

پسوریازیس به عنوان یکی از شایع‌ترین بیماری‌های پوستی خودایمنی، هم در طب نوین و هم در طب سنتی مورد توجه ویژه قرار گرفته است. در حالی که طب نوین این بیماری را ناشی از اختلال در سیستم ایمنی می‌داند و درمان‌های سرکوب‌کننده ایمنی را پیشنهاد می‌کند، طب سنتی با نگاهی کل‌نگرتر، پسوریازیس را نتیجه تجمع اخلاط غلیظ و مواد زائد در بدن می‌داند که نیاز به پاکسازی و اصلاح مزاج دارد. این تفاوت بنیادین در نگرش به بیماری، منجر به ارائه راهکارهای درمانی کاملاً متفاوتی شده است که در این مقاله به بررسی جامع آنها خواهیم پرداخت.

یکی از وجوه تمایز اساسی طب سنتی در درمان پسوریازیس، تأکید ویژه بر نقش تغذیه و سبک زندگی در کنترل و بهبود این بیماری است. برخلاف طب نوین که معمولاً رژیم غذایی خاصی برای بیماران تجویز نمی‌کند، طب سنتی با ارائه فهرست دقیقی از مواد غذایی مفید و مضر، برنامه‌ای جامع برای پاکسازی بدن و اصلاح اخلاط ارائه می‌دهد. این برنامه شامل استفاده از ماءالجبن، پرهیز از غذاهای سودازا و توجه به اصول صحیح حمام کردن و مراقبت از پوست می‌باشد که در ادامه به تفصیل به آنها خواهیم پرداخت.در این بخش از مقالات دکتر عباس جوشن می خواهیم درباره پسوریازیس بیشتر صحبت کنیم.تا انتهای مطلب همراه ما باشید.

پسوريازيس

پسوریازیس يك بيماری شايع پوستی مرتبط با سيستم ايمني بدن است كه با پلاكهايی همراه با پوسته های نقره ای رنگ مشخص می شود. در این بیماری، سرعت تکثیر و رشد سلولهای پوستی به صورت نامتناسبی بالا می رود ، در نتيجه چندين لايه سلول مرده در سطح پوست تجمع پيدا می‌كنند كه همان پوسته‌های پسوريازيس را تشكيل می دهند.این بیماری اشكال گوناگون با شدتهای متفاوت داشته و مسری هم نمی‌باشد،اما شايع‌ترين شكل آن كه پسوريازيس معمولی ناميده مي‌شود بصورت پلاكهای قرمز رنگ با پوسته‌ريزی قابل توجه، اغلب در سر، آرنج‌ها، ساعدها، زانوها و ساير نواحی تحت فشار ديده می شود و گاهی اوقات پلاكهای فوق‌الذكر بخش قابل توجهی از سطح پوست را درگير می‌كنند.

پسوريازيس در ايران نز جزو بيماری‌های شايع پوستیمی باشد.

عوامل متعددی این بیماری را تشدید می کنند از جمله استرس های روحی، صدمات فیزیکی ، عوامل هورمونی و متابولیک، داروها و …

یکی از بدترین موارد مربوط به پسوریازیس این است که دیگران گمان می کنند این بیماری مسری است و در نتیجه از بیمار دوری می کنند ، درحالیکه چنین نیست. این اجتناب افراد از ارتباط با بیمار ناراحت کننده است چرا که او تصور نامناسبی از خود پیدا می کند. این مساله ممکن است باعث عصبانیت ، خجالت زدگی ، و یا نا امیدی و استرس و اضطراب در بیمار شود.

در حال حاضر اين بيماری در طب نوین درمان قطعی ندارد و تنها با داروها و روش های مختلف قابل کنترل است و البته احتمال عود آن نیز بالاست.

در حال حاضر داروهای موضعی بسياری وجود دارند كه در کنترل پسوريازيس مصرف مي‌شوند.

كورتيكوستيروئيدهای (کورتون) موضعی معمولاً شايعترين درمانی است كه برای پسوريازيس استفاده شده، باعث كم شدن التهاب و تحريك پذيری پوست مي‌شود. خيلی از اوقات پزشك تركيبی از يك داروی از بين برنده لايه شاخی (كراتوليتيك) و استيروئيد موضع را برای شما تجويز مي‌كند. نكته مهم در مصرف كورتيكوستيروئيدهای موضعی آن است كه غالباً پس از مدتی، ديگر آن پاسخ مطلوب ابتدايی حاصل نمی شود، ضمن آنكه خطر نازك شدن پوست در اثر مصرف اين داروها نيز وجود دارد.علاوه بر درمانهای موضعی، در موارد شديد پسوريازيس داروهای متعددی وجود دارند كه بصورت تزريقی يا خوراكی برای اين بيماری بكار مي‌روند و البته همه آنها نیز عوارض خاص خودشان را دارند. مکانیسم عمل این داروها عمدتا تضعیف سیستم ایمنی است تا علایم بیماری که با فعالیت بیشتر سیستم ایمنی تشدید می یابند، سرکوب شوند. گاهی نیز از طیف های خاص اشعه ماوراء بنفش برای کنترل علایم بیماری استفاده می شود که البته آن هم عاری از عارضه نیست.

پسوریازیس از دیدگاه طب سنتی

از نظر اطبای طب سنتی پسوریازیس معنای دیگری دارد. در کتب طب سنتی علایم مشابه این بیماری به نام های داء الصدف یا قوبا مشاهده می شود. این طب – به عنوان یک طب کل نگر – از منظر اخلاط به این بیماری می نگرد. از دیدگاه این طب ، عوامل مختلفی از جمله تغذیه نادرست و روش ناصحیح زندگی، باعث می شود که اخلاط نامناسب و مواد زاید در بدن تجمع پیدا کرده و باعث بروز علایم این بیماری شوند. همانطور که گفته شد ، پسوریازیس اشکال گوناگونی دارد و شدت آن در تمام افراد یکسان نیست. از دیدگاه طب سنتی ،انواع بیماری و شدت علایم آن را مقدار و کیفیت ماده تجمع پیدا کرده در بدن از لحاظ غلظت و لطافت تعیین می کند. مبنای درمان در این طب برخلاف طب جدید نه تنها سرکوب ایمنی نیست بلکه حتی به تقویت سیستم ایمنی بدن می پردازد و در واقع به یاری طبیعت می شتابد تا بدن با دفع اخلاط نامناسب بر بیماری فائق آید. از سوی دیگر داروها و روشهای درمانی طب جدید تنها به تخفیف موقتی علایم کمک می کنند و درمان تسکینی به حساب می آیند و چون بیماری اصلی ریشه کن نمی شود ، احتمال عود علایم به دنبال قطع داروها بسیار بالاست. اما طب سنتی درمان را بر پایه اصلاح مزاج و پاکسازی بدن از اخلاط نامناسب و مواد زاید بنا می نهد و در ادامه با رعایت دستورات مربوط به روش صحیح زندگی ، بیماری از بین می رود.

در طب جدید برای بیماری پسوریازیس معمولا رژیم غذایی خاصی توصیه نمی شود اما یکی از مهم ترین پایه های درمان همه بیماریها از جمله پسوریازیس در طب سنتی ، رعایت رژیم غذایی و آداب صحیح غذاخوردن است.

برنامه غذایی پسوریازیس

در قسمت قبل با تعریف و علایم بیماری پسوریازیس از دیدگاه طب سنتی و نیز طب نوین آشنا شدید. همانگونه که ذکر شد، اولین قدم در درمان این بیماری، اصلاح رژیم غذایی است.

تغییر شیوه زندگی به صورت شهر نشینی، زندگی ماشینی و شرایط و مشغله های مربوط به آن، باعث شده که آداب صحیح تغذیه به تدریج از یاد برود و عادات نادرست غذایی جایگزین آن شود که البته این مساله با توجه به شرایط دنیای امروز تا حدی اجتناب ناپذیر است. به همین دلیل شیوع بیماری های صعب العلاج از جمله پسوریازیس ، رو به افزایش است. از این رو اصلاح رژیم غذایی و پرهیز از مواد غذایی حاوی ترکیبات سمی و خطرناک در کمک به بهبود بیماری نقش بسزایی دارند. عدم رعایت دستورات و پرهیزات غذایی موجب می شود که اخلاط نامناسب مولد بیماری هرچه بیشتر در بدن تجمع یابند و حتی اگر بیمار داروهای تجویز شده را درست و به موقع مصرف نماید ، باز هم پاسخ درمانی قابل قبولی را نمی توان انتظار داشت. چرا که مواد زایدی را که با کمک دارو از بدن خارج می کنیم، مجددا با مصرف مواد غذایی نامناسب وارد بدن می شوند.

بیمار دچار پسوریازیس باید از مصرف مواد غذایی زیر پرهیز کند

1. عدس ، بادمجان ، گوشت گاو و گوساله، مرغ و تخم مرغ ماشینی، قهوه ، نسکافه ، کاکائو، یخ، آبی که برای سرد کردن در آن یخ انداخته باشند، غذاهای آماده و موادغذایی کارخانه ای، انواع مواد غذایی فراوری شده ،غذاهای مانده و فریزری، سوسیس و کالباس، پیتزا و انواع فست فودها و سس ها، الویه ، ماکارونی ، قارچ ،غذاهای تند و شور، غذاهای بسیارچرب و سرخ شده، روغنهای نباتی جامد و مایع صنعتی، شیرینی جات مصنوعی، انواع آبمیوه های صنعتی و نوشابه های گازدار

در بیماری پسوریازیس همانطور که قبلا هم ذکر شد، اخلاط غلیظ و مواد زاید در بدن تجمع یافته اند. از سوی دیگریکی از خصوصیات عدس این است که باعث تولید خون غلیظ در بدن شده و این غلظت موجب می شود که حرکت و عبور خون در عروق به راحتی صورت نگیرد. به همین خاطر مصرف عدس در این بیماران، مشکل را مضاعف می کند و باید از آن پرهیز شود.

بادمجان در بدن تولید خلط سودا می کند . در منابع طب سنتی مصرف زیاد و طولانی مدت آن را ایجاد کننده قوبا – بیماری با علایم شبیه به پسوریازیس- می دانند. بنابراین پرهیز از مصرف بادمجان در این بیماری لازم است.

گوشت گاو و گوساله طبیعت سردتری نسبت به گوشت گوسفند و بره دارند، و مصرف زیاد آن در بدن تولید خلط سودا می کند. به همین خاطر بیماران دچار پسوریازیس باید از مصرف گوشت گاو و گوساله پرهیز نمایند.

مرغ های ماشینی و پرورشی در فضای سربسته زندگی کرده و به علت محرومیت از نور آفتاب ، موادی در بدنشان تجمع می یابد که با خوردن گوشت آنها حالاتی مثل افسردگی و اضطراب در افراد پدید می آید. به همین علت مصرف گوشت و تخم مرغ آنها توصیه نمی شود.

توصیه ها و پرهیزات غذایی

در ادامه بحث پرهیزات در بیماران دچار پسوریازیس به قهوه ، کاکائو و تنقلات مصنوعی اشاره شد. به طور کلی این نوع خوراکی ها که البته انواع چیپس ، پفک ، کیک و کلوچه ، شکلات و آب نبات های مصنوعی را نیز شامل می شوند، به دلیل داشتن مواد نگهدارنده ، بیکینگ پودر و جوش شیرین باعث کم اشتهایی ، ناراحتیهای عصبی، مشکلات پوستی و … می شوند که همه این مسایل به دلیل تولید اخلاط نامناسب در بدن می باشد و برای بیماران مختلف از جمله بیماران دچار پسوریازیس که از تجمع اخلاط نامناسب در بدن خود رنج می برند، مضر است.

شیرینی های مصنوعی و نوشابه های صنعتی نیز علاوه بر موارد فوق دارای قند مصنوعی به میزان زیاد هستند که باعث برهم زدن تعادل املاح و مواد معدنی بدن ، کاهش توانایی عملکرد آنزیم ها و سرکوب سیستم ایمنی بدن شده و مصرف آنها توصیه نمی شود.

در هنگام تشنگی و بخصوص در هوای گرم بسیاری از افراد به نوشیدن آب یا نوشیدنی های حاوی یخ پناه می برند. نوشیدن آب یخ ، تغییر ناگهانی در دمای بدن و معده ایجاد کرده و باعث غلیظ شدن شیره معده ، از دست رفتن املاح موجود در خون و عدم تعادل سدیم و پتاسیم در بدن شده که می تواند منجر به صدمه به سیستم عصبی ، کبد و کلیه شود. طب سنتی یخ را سودازا دانسته و حتی اگر داخل آب ذوب شود، باعث بسیاری از بیماری های سوداوی می شود.

غذاهای آماده و بسته بندی شده به خاطر وجود نیتراتها، نمک و چربی زیاد و وجود چاشنی های متعدد و ادویه جات تند بر روی کبد و سیستم ایمنی اثر تخریبی داشته و مصرف آنها توصیه نمی شود.

مصرف انواع ساندویچ ، پیتزا و سوسیس ، کالباس وسایر فست فودها بسیار بیماری زا می باشد. پنیر پیتزا و پنیرهای مشابه آن که حالت کشدار پیدا می کنند، سودازا می باشند.

غذاهای فریز شده آرام آرام ماهیت غذایی خود را ازدست داده و خواص آنها کمتر شده و حتی طعم آنها نیز تغییر می کند. انجماد دشمن اصلی ویتامین هاست. این غذاها سودازا بوده و برای انواعی از بیماری های مختلف از جمله پسوریازیس مضرند.

ماکارونی چون با آرد بدون سبوس تولید می شود ارزش غذایی ندارد و به دلیل حالت خمیری و زیاد جویده نشدن آن ، موسین و پتیالین بزاق کمتر تولید شده و به راحتی هضم نمی شود. همچنین فاقد فیبر گیاهی بوده و باعث ایجاد یبوست می شود. وجود یبوست و هضم نادرست از جمله اموری هستند که باعث ایجاد و تشدید بیماری های مختلف از جمله پسوریازیس می شوند.

ادویه ها اگر به میزان کم استفاده شوند، باعث ایجاد مشکل نمی شوند اما اگر به طور مرتب و زیاد استفاده شوند، می توانند باعث ایجاد ناراحتی های پوستی و التهاب کبد شوند که هر دو باعث تشدید علایم در بیمار دچار پسوریازیس می شود.

استفاده مداوم از چاشنی های شور مضر و سودازا بوده و سلامتی را به خطر می اندازد. توصیه می شود طبق سفارش بزرگان نمک را قبل و بعد از غذا مضمضه کرد که باعث رفع صدمه بیماری ها می شود، نه اینکه آن را به غذاها اضافه کنیم .

با سرخ کردن غذا دمایی بالاتر از 150درجه سانتی گراد به وجود می آید که بخش عمده ای از املاح معدنی، ویتامین ها و آنزیم های مهم و مفید غذایی را از بین می برد. غذاها در اثر سرخ کردن دیرهضم شده، سیستم گوارش بدن را مختل و آن را خسته و فرسوده می کند و همانگونه که گفته شد ، هضم نادرست غذا در بدن باعث تشدید علایم در بیماری پسوریازیس می شود. همچنین مصرف زیاده از حد روغن به خصوص انواع صنعتی آن و غذاهای بسیار چرب ، خطر ابتلا به انواع بیماری ها را افزایش می دهد.

توصیه های مسیر بهبودی

پس از بیان مواد غذایی مضر در این بیماری که باید بیماران از مصرف آنها پرهیز کنند، در این قسمت و قسمت های بعدی توصیه هایی ارائه می شود که با رعایت آن ها قدم به قدم در مسیر بهبودی بیماری پیش خواهیم رفت:

1. همانطور که در قسمت اول در بحث تعریف بیماری و خصوصیات آن ذکر شد، یکی از مهم ترین مشکلات در این بیماری مزمن بودن و دوره طولانی درمان آن است. به علاوه علایم ظاهری که در این بیماری بر پوست بدن ظاهر می شود ،ناراحتی و اضطرابی برای بیمار ایجاد می کند که به سایر مشکلات ایجاد شده دامن می زند. چنان که می دانید وضعیت روحی و یا به زبان طب سنتی « اعراض نفسانی» تاثیر شگرفی بر روند بهبود یا وخیم شدن بیماری های مختلف دارند. این مساله در بیماری پسوریازیس با توجه به شرایط یاد شده از اهمیت ویژه ای برخوردار است. به خصوص که امروزه شرایط زندگی عادی افراد در جامعه به خودی خود پر از حاشیه ها و لحظات استرس زا می باشد . این شرایط پر استرس با چاشنی یک بیماری ناراحت کننده و مزمن ، زمینه را برای تخریب سیستم ایمنی بدن و تضعیف طبیعت مدبره آماده می کند و هر چه طبیعت بیشتر در موضع ضعف قرار گیرد ، بیماری بیشتر غلبه می یابد و امید به بهبودی کمتر می شود. اما روش ها و توصیه هایی وجود دارد که با رعایت آنها می توان با اضطراب و ناراحتی های روحی مبازره کرد و قوت از دست رفته طبیعت را به او برگرداند.

حکیم محمدکریم خان کرمانی در کتاب دقایق العلاج طرز تهیه یک شربت مفرح و نیرو بخش را بیان می کند که علاوه بر خواص مذکور باعث دفع سودا از بدن می گردد:

عرق گاوزبان 100 گرم، عرق بیدمشک75 گرم، گلاب 20 گرم، شکر به میزان شیرین شدن شربت، زعفران به قدری که شربت رنگ بگیرد، تخم بالنگو 10 گرم، تخم ریحان 5 گرم

مواد فوق را با هم مخلوط نموده و مصرف آن را از روزی یک فنجان شروع کرده و به تدریج افزایش دهید.

خواص

گاوزبان: طبیعت گرم و تر. مفرح، تقویت کننده قلب و مغز و کبد، دفع کننده سودا و صفرا و مفید برای بیماری های سوداوی ، نیکو کننده رنگ چهره و تقویت کننده حرارت غریزی

بید مشک: گرم و مایل به خشکی. مقوی قلب و مغز، ملین، تحلیل برنده مواد زاید

گلاب: گلاب مقوی معده، قلب، کبد و اعصاب بوده و آرام بخشی قوی به حساب می‌آید.

زعفران: گرم و خشک. مفرح ، مقوی قلب و کبد و مغز، نشاط آور و نیرو بخش.

تخم بالنگو و تخم ریحان به خصوص برای افرادی که از مشکلات معده رنج می برند ، بسیار مناسب است.

دستورات طب سنتی پسوریازیس

همانطور که در ابتدای مبحث پسوریازیس ذکر شد، در این بیماری اخلاط و مواد نامناسب در بدن تجمع می یابند و قدم اول در درمان این بیماری دفع این اخلاط از بدن می باشد. اما رسیدن به این مهم تنها با مصرف دارو امکان پذیر نیست و رعایت رژیم غذایی در این میان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در مورد مواد غذایی که بیماران دچار پسوریازیس باید از مصرف آنها بپرهیزند ، در مباحث گذشته سخن به میان آمد. در این قسمت و قسمتهای بعدی بر آنیم تا دستورات و رژیم غذایی مفید برای این بیماران را بیان نماییم:

یکی از موادی که حکمای طب سنتی بر مصرف آن در این بیماری متفق القول هستند، «ماء الجبن» می باشد. ماء الجبن یک لغت عربی است که از ترکیب دو کلمه «ماء» به معنی آب و «جبن» به معنی پنیر تشکیل شده است.

ماء الجبن از دیدگاه طب سنتی

ماءالجبن آب پنیر را گویند. یعنی اگر شیر بسته شود و رطوبت از آن جدا گردد به آن رطوبت آب پنیر می‌گویند.

روش تهیه ماءالجبن

800 گرم شیر تازه را در ظرفی به جوش آورند. 150 گرم سکنجبین ترش به آن اضافه نمایند و اگر سکنجبین بسیار ترش نباشد مقداری سرکه انگوری یا آبغوره یا آب لیمو اضافه نمایند تا شیر بریده شود. زمانی که شیر بریده شد شیر را از روی حرارت پایین آورند. جهت صاف کردن باید که شیر را در پارچه ای ریخته و آویزان کنند تا آب قطره‌ قطره از پنیر جدا شده و چیزی از اجزای پنیر وارد ماءالجبن نگردد.

می توان زمانی که شیر در حال جوش روی حرارت می باشد، مقداری افتیمون را که در یک پارچه تمیز بسته شده، 3-2 بار در شیر داخل کرد و به زودی خارج نموده و شیره کشی کرد. افتیمون نباید زیاد تحت تاثیر حرارت قرار بگیرد زیرا خواص آن از دست می رود.

روش مصرف ماءالجبن

زمان مصرف این ماده ، صبح ناشتاست. ماءالجبن افتیمونی به دست آمده به روش فوق باید به 3 قسمت تقسیم شده و هر قسمت به فاصله نیم ساعت از قسمت دیگر مصرف شود. در فواصل مصرف بیمار باید ورزش کند تا عرق نماید. این مایع باید گرم مصرف شود و پس از مصرف بیمار تا 3-2 ساعت چیزی نخورد. رعایت دستور مصرف ماءالجبن بسیار مهم است و مصرف آن به روشهای دیگر تاثیر درمانی مناسبی در بدن نخواهد داشت.

خواص ماء الجبن

ماء الجبن به علت رقت و لطافت قوام ، نفوذ بسیار بالایی دارد و به سرعت به عضو مقصود می رسد. به علاوه بعد از مصرف آن فضولاتی در بدن باقی نمی ماند و همه غذای بدن می شود.ماءالجبن صفرا و سودا و اخلاط سوخته و مواد زاید را آماده دفع کرده و از بدن خارج می کند . کلیه ها را پاکسازی کرده و سده ها و گرفتگی های کبد و سایر اعضا را برطرف می نماید و به بدن رطوبت می بخشد.

افتیمون نیز در دفع اخلاط زیاد بخصوص سودا بسیار نافع است ومداومت بر مصرف روزانه ترکیب ماءالجبن افتیمونی با خصوصیات و روش تهیه و مصرف ذکر شده ، برای بیماران دچار پسوریازیس بسیار کمک کننده می باشد.

ماء الجبن از دیدگاه طب جدید:

از دیدگاه طب جدید مایعی که به عنوان آب پنیر از شیر جدا می گردد حاوی یکی از مهم ترین پروتئینهای شیر به نام whey می باشد.whey یکی از با کیفیت ترین پروتئین های شیر است که به سرعت هضم شده و به نقاطی از بدن که مورد نیاز می باشد، می رسد. تاثیرات مثبت ماء الجبن در بیماری های مختلف در مقالات متعدد طب جدید نیز به اثبات رسیده است.

مبتلایان پسوریازیس چه گوشتی مصرف کنند؟

در ادامه بحث مواد غذایی مفید برای بیماران دچار پسوریازیس، راجع به انواع گوشتهای مفید مطالبی بیان خواهد شد. همانطور که در مباحث قبلی ذکر شد، استفاده از گوشتهای یخی و مانده، گوشتهای نمک سود شده و کنسروی و گوشت مرغ ماشینی برای این بیماران مناسب نیست.

گوشت ماهی: مصرف گوشت ماهی به علت طبیعت سرد آن برای بیماران دچار پسوریازیس خوب نیست. این افراد در صورتی که زمانی مجبور به مصرف گوشت ماهی شدند، باید در تهیه آن از ادویه جات گرم مثل زیره، رازیانه، زنجبیل و سبزیجاتی مثل جعفری و شوید استفاده نمایند.

گوشت بز: مصرف این گوشت برای کسانی که غلبه خلط سودا در بدن دارند – که بیماران دچار پسوریازیس از آن جمله اند- مناسب نیست، بخصوص اگر به همراه کشک یا ترشی ها استفاده شود. این بیماران اگر زمانی مجبور به مصرف گوشت بز شدند، باید آن را با پیاز، روغن زیتون، نخود، بادام، شلغم و هویج ایرانی بپزند و در واقع به این ترتیب از آن اسفیدباجی تهیه کرده و مصرف نمایند.

گوشت شتر: این گوشت در بدن انسان اخلاط غلیظ و خون سوداوی تولید می نماید بنابراین مصرف آن برای بیماران دچار پسوریازیس مناسب نیست. این بیماران اگر زمانی مجبور به مصرف گوشت شتر شدند، باید آن را با نمک و شوید و روغن زیتون و فلفل و زیره بپزند و طبخ آن باید به گونه ای باشد که کاملا پخته و نرم شود. به علاوه افراد سرد مزاج بعد از مصرف آن باید از مربای زنجبیل استفاده کنند.

گوشت گاو و گوساله: مصرف این گوشت به دلیل تولید خون سوداوی در بدن برای بیماران دچار پسوریازیس مناسب نیست.

گوشت گوسفند: از بین گوشت های قرمز ، بهترین گوشت برای بیماران دچار پسوریازیس گوشت گوسفند است؛ بخصوص اگر گوشت بره یکساله باشد.

گوشت مرغ: مصرف گوشت مرغ محلی بخصوص گوشت جوجه مرغ برای بیماران دچار پسوریازیس مفید است. گوشت جوجه مرغ که با آب، نخود، شوید و نمک بپزند، به آسانی در بhدن هضم شده و در افراد سردمزاج مناسب بوده و طبع را نیز لینت می بخشد. جوجه کباب نیز غذایی سهل الهضم بوده که غذاییت زیادی دارد و فضولات چندانی در بدن تولید نمی نماید.

گوشت خروس: آبگوشت خروس پیر ملین طبع و خارج کننده سودا از بدن می باشد از این رو تهیه و مصرف آن به این شکل به بیماران دچار پسوریازیس توصیه می شود: گوشت خروس را با آب زیاد بپزند تا خوب نرم شود . سپس کمی بسفایج داخل کرده و بجوشانند تا کمی غلیظ شده و به قوام آید و آب آن را نیم گرم مصرف کنند.

گوشت پرندگان دیگر: گوشت پرندگانی از قبیل بلدرچین، دراج و کبک نیز هضم خوبی داشته و بخصوص برای بیمارانی که معده ضعیفی دارند، مناسب است.

نوشیدنی های توصیه شده پسوریازیس

نوشیدن چای جزئی تقریبا جدایی ناپذیر از فرهنگ و عادات ایرانیان است.به طوری که حتی در مکانی که هیچ وسیله پذیرایی موجود نباشد، معمولا بساط چای ولو با کمترین امکانات موجود، گسترده است. بعضی از افراد چای را لب سوز و لب دوز می نوشند و بعضی سرد، برخی چای دیشلمه را می پسندند و بعضی دیگر ترجیح می دهند شکر یا قند را داخل چای حل کنند و … . بنابراین اگر قرار است در روند درمان یک بیماری کم کردن مصرف چای را به کسی توصیه کنیم، باید حتما جایگزینی برای آن انتخاب کنیم . در این نوشتار دو دم کرده گیاهی را معرفی خواهیم کرد که در افراد دچار پسوریازیس یا حتی افرادی که از مشکل جوش صورت و استرس و اضطراب نیز رنج می برند، مفید بوده و می تواند جایگزین مناسبی برای چای باشد.

1. دم کرده 20-15 عدد عناب + 2-1 قاشق غذاخوری آویشن که با کمی نبات شیرین شده و 3-2 مرتبه در طول روز مصرف شود.

آویشن بازکننده گرفتگی ها بوده و اخلاط نامناسب و مواد زاید را از بدن بخصوص معده و کبد و روده ها پاکسازی می کند.مانع فساد غذا در معده است و مخصوصا برای کسانی که از مشکلات گوارشی مانند نفخ، سوءهاضمه و … رنج می برند مفید است و رنگ چهره را نیکو می گرداند. دم کرده آن با عناب، خون را تصفیه کرده و اخلاط غلیظ را از بدن بیرون می راند.

1. دم کرده گل گاوزبان، بادرنجبویه، اسطخدوس از هر کدام یک قاشق مرباخوری با یک لیموعمانی که با کمی نبات شیرین شده و به جای چای 3-2 بار در روز مخصوصا شب هنگام، مصرف شود.

گل گاوزبان مفرح و نشاط آور و آرامبخش و تقویت کننده قوتهای بدن و قلب و مغز و کبد بوده و اخلاط سوخته و مواد نامناسب را از بدن بیرون می راند و رنگ چهره را نیکو می سازد.

بادرنجبویه مقوی مغز و معده و کبد و باز کننده گرفتگی های مغز است و در دفع مواد زاید از بدن بسیار مفید است.

اسطخدوس مقوی اعضا و تمام قوت های بدن و بخصوص پاکسازی کننده مغز از مواد زاید بوده و مقوی ذهن است.

نحوه حمام کردن و شستشوی مبتلابان پسوریازیس

همانطور که در مباحث پیشین گفته شد، یکی از مهم ترین تظاهرات بیماری پسوریازیس، علایم پوستی آن است که به شکل پلاكهای قرمز رنگ با پوسته‌ريزی قابل توجه، اغلب در سر، آرنج‌ها، ساعدها، زانوها و ساير نواحی تحت فشار ديده می شود و گاهی اوقات پلاك های فوق‌الذكر بخش قابل توجهی از سطح پوست را درگير می‌كنند.

از این رو یکی از مهم ترین سوالات بیماران در رابطه با نحوه حمام کردن و نگهداری و مراقبت از پوست دارای ضایعات می باشد. بو علی سینا می گوید که حمام کردن یکی از مواردی است که در روند درمان بیماری های پوستی از جمله پسوریازیس بسیار مهم است.

در کتب طب سنتی ترکیبات بسیاری از داروها و ضمادها برای استفاده موضعی در این بیماری بیان شده ولی یکی از مهم ترین توصیه ها در این باب استفاده کردن از آب گرم (نه خیلی داغ) در حمام است.

به طور کلی در این بیماری باید از خشک شدن بیش از حد پوست جلوگیری شود. آب بسیار داغ باعث خشکی پوست می شود اما آب گرم رطوبت را به پوست بر می گرداند. به طوری که بعضی از حکمای طب سنتی معتقدند که هیچ درمان موضعی در این بیماری موثر تر از حمام کردن با آب گرم نیست. البته در صورتی که از شوینده های شیمیایی مختلف بر روی ضایعات کمتر استفاده شود. پس از شستن پوست با آب گرم، می توان آن را با روغن بنفشه یا بادام چرب نمود.